یک تجربه تلخ و شیرین با روباه شیدایی!

این مطلب دراین تاریخ ارسال شده است جمعه, ۳ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۱۳:۱۸

محمد درویش عزیز در یادداشتی تأمل برانگیز تجربه ای تلخ و شیرین از اصغر درخشان – محیطبان دوست داشتنی منطقه حفاظت شده شیدا در چهارمحال و بختیاری – را در دل نوشته هایش منتشر کرده است که حیفم آمد خوانندگان خوب و فرهیخته “تارنمای طبیعت بختیاری” را از این ماجرای روباه های شیدایی در طبیعت بختیاری آگاه نکنم.

باشد که آگاهی از این ماجرای تلخ و شیرین، دریچه ای تازه به سوی زندگی پر رمز و راز حیوانات اطراف مان بگشاید و سزاوارانه به قوانین و اخلاقیات حاکم بر محیط پیرامون مان احترام بگذاریم.

برای روباه شیدایی که در شیدا سکته کرد و رفت!

نامش اصغر درخشان است، هفت سالی می‌شود که می‌شناسمش. نخستین بار در ارتفاعات بالادست تنگ زندان واقع در شمال منطقه حفاظت شده سبزکوه دیدمش … او یکی از محیط‌بان‌های پاسگاه چهارتاق در جنب ناغان بود؛ محیط‌بانی که افتخار می‌کند به رسالتی که برعهده گرفته است …

چندی پیش دوباره او را دیدم، اینبار در کنار زاینده رود و در نزدیکی‌های منطقه حفاظت شده شیدا …

برایم داستانی را تعریف کرد که تکانم داد و اشک از چشمانم جاری ساخت … قرار است یک گروه فیلمساز، ماجرایی را که او دیده است، تبدیل به یک فیلم کند … اما تا آن زمان، فکر می‌کنم کمترین قدردانی از او و از روح بلند آن روباه شیدا، آن است که شما خوبان روزگار و مخاطبان عزیز دل‌نوشته‌هایم را هم از آن آگاه کنم.

خواهشم این است که شما هم پس از خواندن این داستان، آن را با دوستانی که بیشتر دوست‌شان دارید، به اشتراک نهید تا ایرانیان بیشتری بدانند که یک حیوان، یک روباه هم ممکن است چنان در برابر هم‌نوعانش شرمنده و خجالت‌زده و شرمسار شود که نتواند به زندگی برگردد و تمام کند …

    اصغر می‌گوید: روزی که مشغول گشت زنی در منطقه حفاظت شده شیدا بوده است، متوجه انباشت مقداری لاشه مرغ می‌شود که احتمالاً از طریق مرغداری‌های محل و پنهانی در آن ناحیه تخلیه شده بودند. وی می‌گوید: در همان لحظه که می‌خواستم به سمت لاشه‌ها حرکت کنم، دیدم یک روباه به سرعت به سمت آنها رفته و می‌کوشد تا لاشه‌ها را استتار کند و سپس از منطقه دور می‌شود … اصغر هم بلافاصله خود را به محل استتار رسانده و جای مرغ‌ها را عوض می‌کند …

از او می‌پرسم: چرا این کار را کردی؟ می‌گوید: می‌خواستم ببینم آیا واقعاً آنقدر که می‌گویند: روباه‌ها باهوش هستند، درست است یا خیر؟

خلاصه اصغر گوشه‌ای کمین می‌کند تا روباه دوباره برگردد … منتها اینبار با کمال تعجب، در‌می‌یابد که روباه قصه‌ی ما تنها نیست و با خود چند روباه دیگر را هم آورده است. آنها اما هر چه می‌گردند، لاشه مرغ‌ها را نمی‌یابند … تا سرانجام، همه‌ی روباه‌ها خسته شده و به دور روباه اصلی، حلقه می‌زنند …

اصغر می‌گوید: آنچه که داشتم می‌دیدم، برایم باورکردنی نبود و اگر با چشم خودم نمی‌دیدم، امکان نداشت که قبول کنم … زیرا روباهی که در مرکز حلقه ایستاده بود، نخست به تک تک روباه‌ها نگاه کرد و آنگاه، ناگهان مانند یک لاشه بر زمین افتاد و بی‌حرکت ماند …

اصغر خود را بلافاصله به محل رساند که سبب شد تا دیگر روباه‌ها منطقه را ترک کنند … اما به این نتیجه رسید که حقیقتاً انگار روباه مرده است! او حتا به سرعت دامپزشک منطقه، آقای دکتر تراکنه را هم خبر کرد؛ اما او نیز نتوانست کاری بکند … زیرا واقعاً روباه مرده بود …     حیرت‌انگیزتر آن که پس از معاینه و کالبدشکافی لاشه حیوان، معلوم شد که روباه قصه ما در اثر ایست قلبی، جانش را از دست داده است!

    آری … روباه‌ها هم ممکن است چنان در پیشگاه رفقای خود، احساس شرمساری و خجالت کنند که توان از دست داده و سکته کنند.

روباه شیدا، بی شک روباه بامرامی بود که دلش نمی‌خواست به تنهایی آن همه غذا را بخورد و برای همین رفقایش را خبر کرد … و بی‌شک، من اگر جای اصغر بودم، آن آزار را روا نمی‌داشتم و می‌گذاشتم تا آنها از آن غذا بی هیچ ترسی نوش جان کنند … اما عملکرد اصغر سبب شد تا دریچه‌ای دیگر به سوی جهان حیوانات گشوده شود و ما دریابیم که چه قوانین و سلوکی در بین آنها جاری است …

روباه‌ها، انگار جوانمردی و رفاقت و مرام و شرمندگی را خوب می‌فهمند؛ باید به آنها احترام نهاد و این جوانمردانه نیست تا عده‌‌ای سنگدل به نام شکارچی، این حیوانات محترم را نامحترمانه آزار رسانند و یا حتا هدف گلوله مرگبار خود قرار دهند.

    دوستان من:

ماجرای این روباه بامرام و شیدا را تا می‌توانید انتشار دهید، شاید سبب شود که یک شکارچی برای همیشه تفنگش را به دیوار منزلش آویزان کند.



۹ دیدگاه لـ یک تجربه تلخ و شیرین با روباه شیدایی!

  1. محمد درویش گفته است:

    ۳ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۱۶:۳۵

    درود بر هومان عزیز، اصغر درخشان دوست داشتنی و روح پاک و بزرگ آن روباه شیدا …

  2. صالحی-ارشد جنگل داری شهرکرد گفته است:

    ۴ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۱۴:۰۴

    با سلام خدمت مهندس خاکپور عزیز
    مدتی بود که فرصت حضور در سایت شما رو نداشتم ولی امروزتمامی مطالب دو ماه قبل شما رو خوندم
    مثل همیشه با تمام و جود و با احساسی زیبا نوشتین
    با اجازه ی شما مطلب حاضر رو تو وبلاگمون قرار دادم
    البته با نقل قول از سایت خوبتون
    موفق باشید

  3. مصطفی شهریاری گفته است:

    ۶ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۲۲:۳۸

    درود دوستان خیلی جالب بود

  4. علی خاکپور گفته است:

    ۱۲ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۱۳:۲۲

    مطلب جالبی بود،اما من دلم برای آن روباه خیلی سوخت.در واقع آقای اصغر درخشان آن روباه بیچاره را سکته داد.شماها می گویید نباید حیوانات را کشت بعد یک محیط بان از روی کنجکاوی خود یک روباه را سکته بدهد……

  5. هومان خاکپور گفته است:

    ۱۷ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۰۰:۰۰

    مخلصیم محمدجان …

  6. هومان خاکپور گفته است:

    ۱۷ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۰۰:۰۲

    درود بر صالحی عزیز و دوست خوب مان مصطفی شهریاری همراه همیشگی

  7. هومان خاکپور گفته است:

    ۱۷ شهریور, ۱۳۹۱ در ساعت ۰۰:۰۶

    فرزند عزیزم عل جان:
    بدون شک اگر اصغر درخشان از چنین پایانی با اطلاع بود هرگز به دنبال چنین ماجراجویی و تحقیقی نبود.

  8. آيت تراكمه ساماني گفته است:

    ۴ مهر, ۱۳۹۱ در ساعت ۲۱:۱۱

    با سلام و تشکر بابت مطالب خوبتون دکتر”تراکمه”صحیح میباشد نه”تراکنه”با تشکر

  9. علی گفته است:

    ۲۲ تیر, ۱۳۹۴ در ساعت ۰۴:۵۶

    با سلام این داستان به شکلهای مختلف بیان شده مثلا در روایتی از زبان یک تیم مستند ساز و… در طول تاریخ همیشه آدمهایی بودن که این قبیل داستانها رو ساختند در همین زمانه خودمون جریان نامه هایی که در اون گفته میشه فلان بار بفرستید و گرنه فلج میشید و از این مزخرفات رو ببینید نتیجه این که این قصه سر دراز دارد و به قدمت تاریخ ماست به هر صورت روباه گرگ نیست که زندگی گروهی داشته باشه و در ضمن روباه به دزدی مشهوره فکر نمیکنید اگه مفهوم شرمساری میفهمید دزدی نمیکرد به یزدان که گر ما خرد داشتیم….

Leave a comment